Epidemiczna biegunka świń (PED): objawy, leczenie, profilaktyka

Hodowla Zwierząt Choroby
Data publikacji 04.12.2017r.

Epidemiczna biegunka świń jest chorobą powodowaną przez koronawirus występujący w Azji i Ameryce Północnej. W Europie wirusa po raz pierwszy stwierdzono w Belgii w 1992 roku. Chorowało wówczas 20–90% prosiąt, padało do 30%. Jednak straty zanotowane w 2014 roku w Stanach Zjednoczonych były znacznie większe. Z powodu PED padło tam wówczas ponad 12 mln prosiąt.

Obecnie chorobę potwierdzono też w krajach Unii Europejskiej, choć podkreśla się, że europejski szczep wirusa PED cechuje się mniejszą zjadliwością niż wirus występujący w Stanach Zjednoczonych. Nie wiadomo, czy ten, który teraz się pojawia na naszym kontynencie, uległ mutacji. Trudno więc oszacować, jakie mogłyby być konsekwencje jego pojawienia się w stadach trzody chlewnej.


Epidemiczna biegunka świń wystąpiła już w Niemczech, Belgii, Holandii i na Ukrainie. Dla nas niebezpieczne są zakażenia występujące w Europie Wschodniej. Od kilku lat kliniczne objawy tej jednostki chorobowej w ostrej postaci obserwuje się w Rosji. Szerzy się bardzo szybko, więc tylko pełna ochrona stad może zmniejszyć ryzyko jej wniknięcia do chlewni.

Padają wszystkie prosięta

Wirus PED jest wydalany z kałem chorych zwierząt w dużych ilościach. Pasza, środowisko chlewni, woda zanieczyszczona kałem chorych zwierząt stanowią główne źródło zakażenia. Wirus z chwilą przedostania się do gospodarstwa szybko się w nim szerzy. W ciągu 5–10 dni choruje całe stado. Choroba powoduje spustoszenie w chlewniach, bo śmiertelność prosiąt jest bardzo wysoka. Wirus po wniknięciu do przewodu pokarmowego za pośrednictwem pokarmu lub wody zanieczyszczonej kałem chorych zwierząt namnaża się w komórkach nabłonka kosmków jelita cienkiego, powodując ich uszkodzenie i skrócenie kosm­ków, co prowadzi do zmniejszenia stężenia enzymów trawiennych i zaburzeń trawienia oraz wchłaniania pokarmu, znacznej utraty płynów i kwasicy.



Na epidemiczną biegunkę świń chorują przede wszystkim oseski, ale u tuczników i loch także występuje biegunka oraz utrata apetytu. Choroba pojawia się 24 godziny po infekcji. Największe stężenie wirusa w jelitach stwierdza się po 36 godzinach. Po zakażeniu wirus dociera do jelita cienkiego, gdzie namnaża się intensywnie w enterocytach, prowadząc do zniszczenia kosmków jelitowych.

U zwierząt młodych, takich jak prosięta ssące i po odsadzeniu, choroba przebiega z wyższą śmiertelnością. Obserwuje się lejącą się biegunkę utrzymującą się 3–4 dni. W zasadzie wszystkie zakażone oseski padają. W badaniu sekcyjnym treść jelit jest żółta i wodnista, zmniejsza się grubość śluzówki. Może wystąpić powiększenie węzłów chłonnych. W badaniu histopatologicznym widoczny jest zanik kosmków jelitowych.

Artykuł podzielony na strony, czytasz 1 z 2 stron.

Czytaj dalej

Partner serwisu