Nasza strona zapisuje niewielkie pliki tekstowe, nazywane ciasteczkami (ang. cookies) na Twoim urządzeniu w celu lepszego dostosowania treści oraz dla celów statystycznych. Możesz wyłączyć możliwość ich zapisu, zmieniając ustawienia Twojej przeglądarki. Korzystanie z naszej strony bez zmiany ustawień oznacza zgodę na przechowywanie cookies w Twoim urządzeniu. Więcej informacji o plikach cookies.

Zgadzam się

r e k l a m a

Partner serwisu

Jak uniknąć zatrucia siarkowodorem i amoniakiem z gnojowicy?

Hodowla Zwierząt Świnie
Data publikacji 06.04.2018r.

Brak rozwagi, niewiedza, błędne decyzje oraz nieznajomość zasad bhp to główne przyczyny wypadków w gospodarstwie. Te związane z obsługą zbiorników na gnojowicę zdarzają się rzadko. Jednak ich skutki są zwykle tragiczne. Mają najczęściej bardzo podobny przebieg.

Nawozy naturalne są najlepszym dostępnym i najbardziej efektywnym sposobem nawożenia. Są wytwarzane w gospodarstwie, zawierają kompletny zestaw składników nawozowych i prowadzą do zwiększenia zasobności gleby w substancję organiczną. Są przede wszystkim źródłem azotu dla roślin uprawnych. Oczywiście nieumiejętne ich stosowanie jest groźne, najbardziej dla wód.

r e k l a m a



Gnojowica jest płynną mieszaniną odchodów zwierząt z wodą. Może być również wymieszana z resztkami pasz. W jej skład wchodzą między innymi: azot, fosfor, potas, wapń, magnez. Płynne nawozy naturalne stwarzają rolnikom więcej problemów niż nawozy stałe jak obornik. Ze względu na konieczność długiego okresu ich przechowywania wymagają specjalnych zbiorników pozwalających na gromadzenie płynnych odpadów przez okres 4 miesięcy. Zarówno przechowywanie, jak i usuwanie gnojowicy z podziemnych lub naziemnych zbiorników o dużych gabarytach związane jest z pewnym ryzykiem, np. z utonięciem. Niefrasobliwość przy eksploatacji i czyszczeniu może doprowadzić do poważnego zatrucia, a nawet śmierci. W procesach chemicznych podczas przechowywania gnojowicy wytwarzają się bowiem silnie toksyczne gazy, jak siarkowodór, metan i amoniak.

Toksyczne gazy

Opróżnianie zbiorników z gnojowicą często prowadzi do tragedii. Za sprawą może stać na przykład zepsuta pompa, która kilka lat temu stała się przyczyną śmierci kilku osób z jednej rodziny. W położonej w województwie lubuskim wsi Karczówka utopiło się w takim zbiorniku siedem osób. Ojciec próbował wejść do zbiornika, bo chciał naprawić pompę, która prawdopodobnie się zapchała. Gdy zatruł się wyziewami siarkowodoru, wpadł do środka. Na pomoc ruszyli mu członkowie rodziny oraz osoby pracujące w pobliżu. Chciały się kolejno ratować, ale same zatruły się siarkowodorem, nieprzytomne spadły w głąb i zginęły.

W zbiorniku zawartość tlenu może być tak mała, że kilka wdechów powietrza powoduje omdlenie. Gromadzą się w nich gazy cięższe od powietrza – dwutlenek węgla, metan i siarkowodór. Obecność każdego z tych gazów w powietrzu jest bardzo niebezpieczna dla człowieka.



  • W czasie usuwania gnojowicy istnieje niebezpieczeństwo zatrucia siarkowodorem, którego stężenie wzrasta wraz z mieszaniem podczas pompowania
Płynny nawóz pochodzenia odzwierzęcego, który jest przechowywany w głębokich zbiornikach w warunkach beztlenowych, zawiera siarkę używaną przez niektóre bakterie jako substytut tlenu. Końcowym produktem jest siarkowodór, który jest toksyczny dla żywych tkanek ze względu na zatrzymywanie reakcji dostarczania energii w komórkach. Bardzo silnie działający siarkowodór w dużym stężeniu – nawet przy jednym wdechu – powoduje porażenie układu oddechowego i śmierć. Oddychając takim powietrzem, ludzie tracą przytomność i nie mogą samodzielnie opuścić miejsca zagrożenia, a kolejne osoby, próbujące udzielić pomocy, stają się również ofiarami.

Powstający z beztlenowego rozkładu białek siarkowodór jest bezbarwnym, palnym gazem o silnym zapachu zgniłych jaj wyczuwalnym przy niskich stężeniach. Natomiast przy zawartości w powietrzu powyżej 300 mg/m³ staje się niewyczuwalny z powodu porażenia nerwu węchowego. Działa silnie neurotoksycznie, poraża oddychanie komórkowe i blokuje transport tlenu przez krew, powodując nagłe zatrzymanie oddechu, utratę przytomności i śmierć. Mózg jest bardzo wrażliwy na jego toksyczne działanie. Płuca osób narażonych na wysokie stężenia siarkowodoru mogą wypełnić się płynem ze względu na drażniący wpływ gazu, a krwinki czerwone mogą być zablokowane przez H2S.

Artykuł podzielony na strony, czytasz 1 z 3 stron.

r e k l a m a

r e k l a m a

Partner serwisu

r e k l a m a