Akademia Dobrego Hodowcy: IBR/IPV czyli zakaźne zapalenie nosa i tchawicy

Akademia Dobrego Hodowcy: IBR/IPV czyli zakaźne zapalenie nosa i tchawicy

Dziś w ramach naszej comiesięcznej Akademii zajmiemy się kolejną, wyjątkowo kosztowną chorobą, jaką jest IBR/IPV, czyli zakaźne zapalenie nosa i tchawicy. O ile w przypadku zakażenia stad BVD/MD proces uwolnienia się od choroby trwa minimum 12 miesięcy, to w przypadku IBR/IPV może potrwać nawet kilka lat.

r e k l a m a

 Na zakażenie wirusem IBR/IPV – obok bydła, a także owiec i kóz – podatne są również dzikie przeżuwacze, co stanowi rezerwuar wirusa w środowisku. Zakażeniu ulegać może bydło w każdym wieku. Podobnie jak w przypadku BVD – w endemicznej postaci (choroba obecna na fermie od lat) do zakażenia dochodzi zwykle po 3 miesiącu życia, czyli po zaniku odporności siarowej. W większości do zakażenia dochodzi drogą kropelkową, ale również i płciową poprzez nasienie. Z tego też powodu – podobnie jak przy BVD – konieczne jest kupowanie nasienia ze sprawdzonego źródła np. SHiUZ w Bydgoszczy, która dysponuje certyfikatami badań nasienia na IBR czy BVD.

IBR/IPV kojarzone jest z późnymi ronieniami (5 i 8 miesiąc ciąży) oraz zatrzymaniami łożyska, zapaleniami spojówek, spadkiem produkcji mleka, schorzeniami górnych dróg oddechowych (10% śmiertelności w ciężkich przebiegach). Objawy pojawiają się podczas stresów (np. poród, przegrzanie, transport) i tylko wówczas wirus jest siany do środowiska.



W przypadku podejrzenia zakażenia należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem weterynarii, który zweryfikuje objawy choroby i określi dalszy sposób postępowania. Rozpoznanie choroby na podstawie objawów klinicznych powinno być potwierdzone badaniami laboratoryjnymi, które dadzą nam pewność, że zaobserwowane objawy to efekt zakażenia wirusem IBR/IPV


Wirus IBR w swym zachowaniu i strukturze (grupa wirusów Herpes) przypomina wirusa opryszczki ludzi. Osoby cierpiące na to schorzenie wiedzą, że ten kto raz się zakaził, pozostaje zakażony do końca życia, a objawy pojawiają się podczas stresów (np. przeziębienie) i tylko w tym okresie można się od nich zakazić.

Zwierzę raz zakażone pozostaje zakażone do końca życia (tzw. latentność). Niestety, brak jest leków i szczepionek, aby uwolnić zwierzę od wirusa. Wiedza ta jest szczególnie użyteczna w przypadku podejmowania decyzji szczepień stada w kierunku IBR/IPV.

Badania laboratoryjne mają na celu wykrycie czy doszło do zakażenia naturalnego, względnie czy są obecne przeciwciała poszczepienne. Ma to istotne znaczenie w ocenie statusu zdrowotnego stada (stado zakażone, wolne czy szczepione), a dalej w podjęciu strategii zwalczania. Po stwierdzeniu IBR w stadzie (obraz kliniczny z potwierdzeniem laboratoryjnym), wielu hodowców decyduje się na szczepienia. Stosując je regularnie i zgodnie z zaleceniami producenta, możemy jedynie zmniejszyć straty (mniej zachorowań, upadków, ronień, zwiększenie skuteczności krycia). Ograniczamy także siewstwo i ekspozycję zwierząt na wirus. Jednak samo szczepienie nie prowadzi do uwolnienia stada od wirusa IBR. Szczepienie całego pogłowia, prowadzi się latami, co oczywiście generuje duże koszty, a ponadto brak jest kontroli skuteczności szczepień.

Najważniejszym jednak celem uwalniania od IBR jest uzyskanie statusu stada wolnego od IBR/IPV.


Artykuł podzielony na strony, czytasz 1 z 2 stron.

Zainteresował Cię ten artykuł?
Pokaż komentarze

Zobacz także

więcej artykułów z tej kategorii