Jak pozbyć się stonki ziemniaczanej?

Uprawa Ziemniaki
Data publikacji 13.12.2017r.

Głównym szkodnikiem ziemniaka jest i będzie stonka ziemniaczana. Historia walki ze stonką ziemniaczaną trwa w Polsce kilkadziesiąt lat i szkodnik ten stale, poważnie zagraża. Zwalczanie stonki ziemniaczanej od początku pojawienia się tego gatunku opiera się głównie na środkach chemicznych i w dniu dzisiejszym nadal jest to podstawowa metoda ograniczania szkodnika.

Samice stonki ziemniaczanej są bardzo płodne. Średnio składają około 700 jaj, a maksymalnie nawet do 3000. Samice słodyszka rzepakowego składają około 100–200 jaj. Inkubacja jaj trwa u omawianych gatunków około 9–10 dni. Po wyjściu z jaj larwy stonki ziemniaczanej przechodzą cztery stadia rozwojowe. Larwy przepoczwarczają się w glebie. Czas trwania cyklu rozwojowego wynosi średnio 45–50 dni, przy czym decydującym czynnikiem wpływającym na tempo rozwoju jest temperatura. Młode chrząszcze, które po przepoczwarczeniu wychodzą latem z ziemi, intensywnie żerują, przygotowując się do zimowania. W ciągu roku występuje zasadniczo jedno pokolenie, choć w latach ciepłych, o dłuższym okresie występowania wysokich temperatur, u stonki ziemniaczanej rozwija się drugie, letnie pokolenie.




  • Larwy L4 po przemieszczeniu się do gleby przeobrażają się w poczwarki (na zdjęciu), a te po ok. 3 tygodniach przekształcają się w chrząszcze pokolenia letniego. Możliwość rozwoju drugiego pokolenia podnosi ryzyko odporności stonki

Wrażliwość może wrócić

Wiele przykładów badań na temat odporności różnych szkodników na substancje aktywne insektycydów pokazuje, że zaniechanie oprysków na sezon, najlepiej dwoma środkami, na które szkodniki wytworzyły odporność powoduje, że ta odporność w populacji zanika i skuteczność insektycydów powraca. W strategii przeciwdziałania odporności szkodników ważnym elementem jest unikanie stosowania zabiegów tym samym środkiem lub tą samą substancją aktywną. Jak powinniśmy postępować? Zalecane przez IOR–PIB środki z grupy neonikotynoidów, pyretroidów i innych, należy stosować przemiennie. W przypadku silnej odporności miejscowej populacji szkodnika na pyretroidy należy czasowo (na rok najlepiej dwa lata) wyłączyć tę grupę środków ze stosowania.

Wieloletni monitoring prowadzony przez IOR pokazuje, że np. odporność stonki ziemniaczanej na pyretroidy spadała w latach 2007–2013, ale w roku 2014 ponownie zaczęła wzrastać. Wzrost odporności dotyczy głównie Polski Centralnej. W Polsce Południowo-Wschodniej poziom odporności stonki ziemniaczanej jest najniższy. Bardzo podobna sytuacja dotyczy substancji z grupy neonikotynoidów, ale poziom odporności na produkty zaliczane do tej grupy jest zdecydowanie niższy. Zaobserwowano niski i zróżnicowany na terenie kraju poziom odporności szkodnika na chloropiryfos i metaflumizon.

Marek Kalinowski

Artykuł podzielony na strony, czytasz 2 z 2 stron.

Poprzednia strona

Partner serwisu