Lista Zalecanych Odmian łubinu wąskolistnego

Uprawa Poplony
Data publikacji 05.01.2018r.

Najnowsze odmiany łubinu wąskolistnego zarejestrowane w 2016 r i 2017 r. charakteryzują się niebywałym wzrostem potencjału plonowania na poziomie ok. 20%. To olbrzymi, wręcz rzadko spotykany wzrost.

Plony łubinu wąskolistnego na poziomie 3,5 tony, oczywiście w latach z normalnym przebiegiem pogody, nie są niczym nadzwyczajnym. Bardzo dobry dla plonowania łubinu wąskolistnego był rok 2014, w którym plony wzorca w badaniach COBORU wyniosły 3,5 t/ha. W roku 2015 wzorzec plonowała na poziomie 2,81 t/ha, w roku 2016 na poziomie 2,53 t/ha, a w 2017 r. – na poziomie 2,83 t/ha.


Nie boi się przymrozków

Łubin wąskolistny (ale także żółty i biały) ma małe wymagania termiczne i to przez cały okres wegetacji. Nasiona kiełkują już w temperaturze 3–4 st. C i to dlatego warunkiem powodzenia w uprawie jest jak najwcześniejszy siew łubinu. Opóźnienie siewu do ok. 10 dni w stosunku do terminu optymalnego jest możliwe tylko w przypadku termoneutralnych odmian łubinu. Młode siewki łubinów znoszą temperaturę nawet do -8 st. C, a zatem nie są im straszne przymrozki majowe. Bardzo wczesny wysiew umożliwia roślinom skorzystanie z pozimowego zapasu wody w glebie.

Atutem silny korzeń

Przy bardzo wczesnym siewie niestraszne są też łubinom ewentualne wiosenne susze. Łubin wytwarza silny system korzeniowy i jest odporny na niedobór opadów nawet w krytycznym okresie kwitnienia i zawiązywania strąków. Korzenie łubinu mogą sięgać nawet do 240 cm w głąb profilu glebowego. Ma to wielkie znaczenie dla gleby. Łubin penetrując ją tak głęboko działa strukturotwórczo i poprawia warunki wodno-powietrzne gleby. Łubin wąskolistny wymaga nawożenia fosforem (60 kg/ha) i potasem (70 kg/ha). Dzięki symbiozie z bakteriami brodawkowymi łubin nie wymaga nawożenia azotem i pozostawia spore jego ilości roślinom następczym.

Parametry siewu

Łubin wąskolistny wymaga gleb klasy IIIa, IIIb, IVa i IVb, kompleksów: żytniego bardzo dobrego i żytniego dobrego o pH zbliżonym do obojętnego i zasobnych w magnez. Najlepszym przedplonem są zboża, niepolecanym strączkowe i okopowe. Przygotowane nasiona należy wysiewać na głębokość około 3–4 cm, w rozstawie rzędów 20–30 cm. Zagęszczenie roślin na 1 m2 powinno wynosić 90–100 dla odmian tradycyjnych. Odmiany samokończące nie wytwarzają pędów bocznych, dlatego zalecana jest większa gęstość siewu 100–120 nasion/mkw. Odmiany łubinu wąskolistnego mogą być uprawiane we wszystkich rejonach kraju, poza nadmorskimi i podgórskimi. Największych plonów nasion można się spodziewać w północnym pasie Polski. Podstawową zaletą łubinu wąskolistnego jest jego wyższe plonowanie i szybsze dojrzewanie oraz niższa wrażliwość na antraknozę łubinu w porównaniu z łubinem żółtym.

Duży postęp hodowlany

Aktualnie w Krajowym Rejestrze znajduje się 27 odmian łubinu wąskolistnego z przewagą odmian słodkich. W 2017 r. do Krajowego Rejestru wpisano trzy bardzo plenne nowe odmiany (Neron, Roland i Samba), a rok wcześniej także cztery nowe ( Bolero, Jowisz, Koral i Tytan). Większość odmian niskoalkaloidowych (słodkich) należy do grupy o niesamokończącym typie wzrostu. Odmianami słodkimi o samokończącym typie wzrostu są: Boruta, Regent i Sonet. W rejestrze są też odmiany gorzkie (wysokoalkaloidowe) o niesamokończącym typie wzrostu: Karo, Oskar i Mirella. Ta ostatnia odmiana – Mirella jest najstarszą w rejestrze (rejestracja w 1981 r.) utrzymującą się w nim aż przez 35 lat.



  • Łubin wąskolistny zwany jest niebieskim z uwagi na kwiaty, ale ich niebieska barwa nie jest regułą. Kwiaty łubinu niebieskiego mogą być niebieskie, ale też białe, sinobiałe lub kremowe

Artykuł podzielony na strony, czytasz 1 z 2 stron.

Czytaj dalej

Partner serwisu