Lista Zalecanych Odmian łubinu żółtego

Uprawa Poplony
Data publikacji 16.01.2018r.

Łubin żółty, mimo że plonuje słabiej niż wąskolistny i biały, ma zdecydowanie najniższe wymagania glebowe. To czyni go bardzo przydatnym gatunkiem do uprawy na glebach najsłabszych i o pH w granicach 5–6. Co ważne, spośród krajowych nasion roślin bobowatych rynek paszowy najbardziej zainteresowany jest właśnie nasionami łubinu żółtego.

Aktualnie województwa tworzące Listy Zalecanych Odmian nie przedstawiły jeszcze rekomendacji na 2018 r. Prawdopodobnie niewiele się zmieni w stosunku do zaleceń z ub.r., w którym na LZO łubinu żółtego w woj. kujawsko-pomorskim był Baryt, Bursztyn i Lord, w woj. lubuskim: Baryt, Bursztyn i Mister, w woj. podlaskim: Baryt, Bursztyn i Perkoz, w woj. wielkopolskim: Baryt, Bursztyn i Mister i w woj. zachodniopomorskim: Baryt, Bursztyn i Mister.


Na najsłabsze kompleksy

Łubin żółty w porównaniu z białym i wąskolistnym ma najmniejsze wymagania glebowe. Najlepszym przedplonem są dla niego zboża i należy go wysiewać jak najwcześniej (koniec marca lub początek kwietnia) na głębokość ok. 3 cm i w zagęszczeniu na 1 mkw. ok. 90–100 dla odmian tradycyjnych i 100–120 dla odmian samokończących (odmiany samokończące wytwarzają znacznie mniejszą liczbę pędów bocznych i najczęściej tylko pierwszego rzędu). Pamiętać trzeba o zasadzie, że na glebach lepszych należy stosować dolną, a na słabszych górną granicę ilości wysiewu.




Łubin żółty preferuje lekkie gleby, ale muszą to być gleby o lekko kwaśnym odczynie. Gatunek ten nie znosi gleb o odczynie obojętnym, o odczynie zasadowym lub świeżo wapnowanych. Na glebach zasobnych w wapń będzie chorował na chlorozę wynikającą z zablokowanego dostępu do ważnych mikroelementów. Ważną częścią agrotechniki łubinu żółtego jest zapotrzebowanie na azot, które pokrywa symbioza z bakteriami brodawkowymi. Nasiona przed siewem warto zaprawiać nitraginą. Początek współżycia bakterii brodawkowych z łubinami rusza, kiedy łubin jest w fazie 2–3 liści. Maksymalne wiązanie azotu ma miejsce na początku kwitnienia łubinów.

W dobrych warunkach glebowych i wilgotnościowych, przy poprawnej agrotechnice, można uzyskać nawet do 3 t/ha nasion łubinu żółtego. Przy takim plonie i przy zwartości białka ogólnego na poziomie 44% daje to aż 1120 kg białka ogólnego z hektara. Łubin żółty można uprawiać na nasiona albo na zieloną masę uzyskując z hektara do 500 q zielonki o niskiej zawartości włókna. Zielonkę można przyorać jako nawóz, wzbogacając glebę w materię organiczną i nawet 200 kg azotu związanego przez bakterie brodawkowe.

Wszystkie odmiany są słodkie

W hodowli nowych odmian łubinu żółtego nastąpił w ostatnich latach duży postęp. W Krajowym Rejestrze jest 9 odmian łubinu żółtego, w tym 6 to odmiany niesamokończące: Baryt (rejestracja w 2011), Bursztyn (2014), Dukat (2006), Lord (2006), Mister (2003), Parys (1988) i najnowsza odmiana Puma (2017) oraz dwie odmiany samokończące dojrzewające o 5–6 dni wcześniej, przez co są nieco odporniejsze na antraknozę łubinu: Perkoz (2008) i Taper (2002). Najnowsze odmiany są plenne i wierne w plonowaniu, jednak genotypy samokończące plonują słabiej, lecz szybciej i równomierniej dojrzewają.

Ważną cechą odmian łubinu jest równomierność dojrzewania. Odmiany samokończące wykazują się najlepszą równomiernością, a z odmian tradycyjnych dość równomiernie dojrzewają Mister i Baryt. Zarejestrowane odmiany są wczesne i z wyjątkiem odmiany Parys (odmiana zielonkowo-nasienna) są termoneutralne, co czyni je mało wrażliwymi na opóźnienie terminu siewu, bo nie wymagają przejścia procesu jaryzacji.

Wszystkie odmiany łubinu żółtego cechuje niska zawartości alkaloidów – są słodkie. Pod względem zawartości białka ogólnego w nasionach wyróżnia się odmiana Baryt, w której nasionach zawartość białka ogólnego sięga 44%. Różnice w masie 1000 nasion między odmianami są nieduże i nie przekraczają 10%.

Artykuł podzielony na strony, czytasz 1 z 2 stron.

Czytaj dalej

Partner serwisu