r e k l a m a

Partner serwisu

Poznajemy choroby – antraknoza ziemniaka

Uprawa Choroby
Data publikacji 13.06.2018r.

Z chorób najbardziej szkodliwa w uprawie ziemniaka jest oczywiście zaraza, a zaraz za nią alternarioza.

Sprawców różnych chorób ziemniaka jest jednak cała armia. Mają one znacznie mniejszy wpływ na wielkość plonu, ale potrafią mocno obniżać jego jakość. Chorobą może mniej zananą rolnikom, ale występującą w ziemniakach powszechnie we wszystkich rejonach uprawy jest antraknoza ziemniaka.

r e k l a m a



Czynniki sprzyjające

Według opisu biologii choroby opracowanej przez naukowców IOR-PIB w Poznaniu, sprawca zimuje w glebie, na resztkach porażonych roślin oraz na bulwach. Zarodniki konidialne rozprzestrzeniają się przez krople wody podczas deszczu lub w czasie deszczowania. Głównym źródłem przenoszenia infekcji na sezon następny są mikrosklerocja (czarne kropki 0,1–0,5 mm), które mogą przetrwać w glebie nawet do 8 lat.

Rozwojowi choroby sprzyja szereg czynników, do których zaliczyć możemy ocieplanie klimatu, uprawę ziemniaków na glebach ciężkich i o nieuregulowanych stosunkach wilgotnościowych, niedostateczne nawożenie azotowe, wysokie temperatury w okresie wegetacji (optymalne temperatury 25 do 31 st. C), stan nasycenia gleby wilgocią w momencie zwierania się roślin w rzędach oraz wyższe temperatury w późniejszym okresie, zachwaszczenie plantacji psianką czarną, komosą białą, tasznikem pospolitym, rdestem ptasim, bieluniem dziędzierzawą.



  • Zniszczenie przez antraknozę ziemniaka podstawy łodygi oraz korzeni powoduje, że łodygę można łatwo wyjąć z ziemi. Na porażonym drewnie (w tym przypadku odcinek stolonu) występują liczne czarne mikrosklerocja

Objawy na całej roślinie

Rozwój symptomów chorobowych rozpoczyna się od części wierzchołkowej rośliny, gdzie liście wierzchołkowe żółkną i powoli zamierają. Objawy te przenoszą się później na liście niżej położone. Łodygi po zaschnięciu liści długo zachowują swoją naturalną barwę, później brązowieją i zasychają. Kora na zaatakowanych częściach roślin (podstawa łodygi, korzenie, stolony) gnije, pęka, łuszczy się i łatwo oddziela od drewna. Uszkodzenia powodowane przez sprawcę choroby w jej początkowej fazie mogą być mylone z objawami próchnienia podstawy łodygi powodowanymi przez Rhizoctonia solani.

Na bulwach w okresie zbiorów można zaobserwować kolejny objaw charakterystyczny dla antraknozy ziemniaka. Są to tzw. ogony, czyli odcinki stolonów pokrytych mikrosklerocjami o długości ok. 50 mm, które nie odrywają się od bulwy. Objawy rozwoju choroby na bulwach, to brązowe do szarych plamy o nieregularnym kształcie. Srebrzyste zabarwienie pojawia się później w okresie przechowywania. Objawy te mogą przypominać parcha srebrzystego, lecz w odróżnieniu od antraknozy, plamy parcha są wyraźnie oddzielone od zdrowej skórki.

Agrotechnika i odchwaszczanie

Zwalczanie antraknozy ziemniaka polega przede wszystkim na wykorzystaniu metod agrotechnicznych. Podstawą jest zasadzenie zdrowych kwalifikowanych sadzeniaków, 4–5-letnia przerwa w uprawie na tym samym polu, uprawa przedplonów np. gorczycy, uprawa na glebach o uregulowanych stosunkach wodno-powietrznych i niemających skłonności do zaskorupiania się, orka zimowa, prawidłowo wykonane zabiegi formowania redlin.

Ze względu na brak zarejestrowanych do zwalczania choroby środków ochrony roślin, ochrona chemiczna obejmuje tylko chemiczną desykację naci oraz zwalczanie chwastów jako żywicieli pośrednich.

Marek Kalinowski

r e k l a m a

r e k l a m a

Partner serwisu

r e k l a m a