Nasza strona zapisuje niewielkie pliki tekstowe, nazywane ciasteczkami (ang. cookies) na Twoim urządzeniu w celu lepszego dostosowania treści oraz dla celów statystycznych. Możesz wyłączyć możliwość ich zapisu, zmieniając ustawienia Twojej przeglądarki. Korzystanie z naszej strony bez zmiany ustawień oznacza zgodę na przechowywanie cookies w Twoim urządzeniu. Więcej informacji o plikach cookies.

Zgadzam się

r e k l a m a

Partner serwisu

Poznajemy szkodniki – stonka ziemniaczana

Uprawa Szkodniki
Data publikacji 30.04.2018r.

Od dziesiątków lat stonka ziemniaczana jest najgroźniejszym szkodnikiem upraw ziemniaka, ale także pomidorów gruntowych. Jest to szkodnik  wyjątkowo ciepłolubny.

Najbardziej korzystnym dla rozwoju szkodnika jest zakres temperatur od 18 do 26 st. C, a ponieważ klimat się zmienia i ociepla, od kilku lat pojawia się w Polsce drugie, letnie pokolenie szkodnika.

r e k l a m a



Biologia rozwoju stonki ziemniaczanej

Po przezimowaniu w glebie (zwykle na głębokości 10–20 cm) wiosną po jej ogrzaniu się powyżej 15 st. C chrząszcze stonki ziemniaczanej wychodzą na powierzchnię, odnajdują ziemniaki, żerują i kopulują. Intensywnie żółte jaja, długości 1,2 mm składane są w złożach do kilkudziesięciu sztuk na spodniej stronie liści ziemniaka. Składanie jaj jest rozciągnięte w czasie, a w temperaturze poniżej 12°C może być wstrzymane. Ich rozwój w zależności od temperatury waha się od 10 do 19 dni.

Larwy najstarszego pokolenia L4 schodzą do gleby na głębokość 2–5 cm i tam się przepoczwarczają. Po upływie ok. 3 tygodni pojawiają się pierwsze chrząszcze letnie drugiego pokolenia. Ich masowe wychodzenie przypada zazwyczaj pod koniec lipca i na początku sierpnia. Pod koniec lata chrząszcze pokolenia letniego schodzą do gleby na zimowanie.

Pomocną w określaniu ważnych stadiów rozwojowych stonki jest fenologia roślin wskaźnikowych. Wyląg larw zbiega się z pełnią kwitnienia bzu czarnego, a masowy wyląg larw, kiedy obserwowane jest kwitnienie i przekwitanie lipy drobnolistnej. Pomocna jest też metoda sum temperatur efektywnych. Wyląg larw następuje przy sumie 106 °C licząc od wychodzenia chrząszczy zimowych, a masowy wyląg larw przy 220°C (próg fizjologiczny wynosi 11,5°C).



  • Chrząszcze stonki ziemniaczanej są koloru żółtopomarańczowego w podłużne, czarne pasy

Każdy stonkę rozpozna

Według opisu biologii stonki ziemniaczanej przez naukowców z Instytutu Ochrony Roślin – PIB w Poznaniu, chrząszcze stonki ziemniaczanej mają długość około 10 mm, żółte lub pomarańczowe zabarwienie z 10 czarnymi paskami na pokrywach i czarnymi plamami na przedpleczu, z których środkowe układają się w kształcie litery V.



  • Samice składają jaja w złożach na spodniej stronie liści ziemniaków

Larwy natomiast mają długość 1–15 mm, a ich ciało jest zabarwione na czerwono z wyjątkiem czarnych nóg, głowy, tarczki grzbietowej i brodawek na bokach ciała. W trakcie ich rozwoju trwającego 11–30 dni, mają miejsce trzy linienia. Do określenia wieku larwy ważne są wymiary puszki głowowej, które wynoszą: dla L1 0,5–0,6 mm, L2 0,8–1,0 mm, L3 1,3–1,7 mm i L4 2,0–2,5 mm.

Poczwarka stonki ziemniaczanej ma długość 8–10 mm i jest zabarwiona jednolicie pomarańczowo.

Szkodzą głównie larwy

Szkodliwość stonki wynika głównie z jej dużej żarłoczności, wysokiego współczynnika rozmnażania (1:400), odporności na stresy i skłonność do uodporniania się na insektycydy. Straty wyrządzane przez stonkę ziemniaczaną w około 75–85% powodowane są przez żerujące larwy. Według IHAR, w odmianach wczesnych i średnio wczesnych ubytki plonów mogą wynosić 20–30%, a w warunkach powstałych gołożerów nawet 70%.

Uszkodzenia roślin ziemniaka powodowane są zarówno przez chrząszcze, jak i przez larwy. Zjadają one przede wszystkim blaszkę liściową roślin, przy czym młode larwy wygryzają małe otwory w liściu, natomiast starsze larwy i chrząszcze obgryzają także brzegi liści. W przypadku braku liści larwy i chrząszcze stonki obgryzają pędy boczne i łodygi, a przy braku zielonych części uszkadzają bulwy.



  • Szkodliwe dla ziemniaków są stadia larwalne stonki ziemniaczanej, a najbardziej larwy L4
Największe szkody wyrządzają chrząszcze zimowe zaraz po wyjściu z zimowisk i przed składaniem jaj, larwy w stadium L3 i L4 oraz młode chrząszcze letniego pokolenia. W ciągu dnia jedna larwa L4 potrafi zniszczyć od 0,5 do 12 cm kwadratowego powierzchni blaszki liściowej. Z badań wynika, że w całości szkód wyrządzanych przez larwy stonki pokoleniu L4 przypisuje się 76%, L3–17%, L2–6% i L1–1%. Obniżka plonu spowodowana żerowaniem stonki ziemniaczanej w skrajnych przypadkach może przekroczyć 80%.

Artykuł podzielony na strony, czytasz 1 z 2 stron.

r e k l a m a

r e k l a m a

Partner serwisu

r e k l a m a