r e k l a m a

Partner serwisu

Sprawa kryminalna (odc. 23)

Data publikacji 03.03.2020r.

Dwudziesty trzeci odcinek powieści sensacyjnej Józefa Ignacego Kraszewskiego „Sprawa kryminalna”.

Zarejestruj się, i zaloguj aby przeczytać kolejne 3 artykuły.
Wszystkie przeczytasz dzięki prenumeracie lub kupując dostęp.

Zarejestruj się lub Zaloguj się

Czytaj bez ograniczeń

Kup dostęp

r e k l a m a

– A co się mam taić? Ja i do pani dobrodziejki mam żal i to może największy, bo taki, jak jej dom daje ton całej okolicy. Pani go łaskawie przyjmuje, drudzy łapać gotowi, a ja tego trutnia, daję pani słowo, wyparuję stąd.

– Zdaje mi się, że pan tego nie dokażesz – spokojnie poczęła pani Benigna. – Krwi sobie daremnie napsujesz tylko – jemu nie zrobisz nic, mnie zaś przykrość.

– O! Że nie daruję mu, to nie daruję – kończył zapalczywie Górnicki. – I zdemaskuję go i przekonam państwo, jakich wy tu ludzi oburącz przyjmujecie...

– Skądże wiesz o nim – że go zdemaskować możesz?

– Skąd? Oto znać ptaszka po cholewach! Ho! Ho! Uczciwy człek znajdzie koło domu robotę, poszlakowany tylko jedzie daleko, gdzie o nim nie było słychu, po wtóre, znam ja się na ludziach... Układny człeczek! Lisia natura... Ja mu z twarzy czytam, co to za ptasio... Zobaczycie państwo! Zobaczycie... Prześladować go będę, nękać... mścić się, aż go stąd wygryzę i pójdzie jak niepyszny tam, skąd go tu licho przyniosło.

Pani Pstrokońska zarumieniła się aż z gniewu, którego powstrzymać nie mogła – nie chciała we własnym domu przykrego powiedzieć wyrazu gościowi, ale się odezwała krótko i dobitnie:

– Nie mów no pan hop, aż przeskoczysz.

– Pani go bierze w obronę? – spytał Górnicki.

– Całą siłą, bo niesprawiedliwości nie cierpię, a mściwymi ludźmi się brzydzę.

Górnicki wstał z kanapy żywo.

– No – to ja tu, gdzie mój wróg ma takich przyjaciół, nie mam co robić i – kłaniam uniżenie.

Pani Pstrokońska wstała z wielką powagą, ukłoniła mu się w milczeniu, nie mówiąc słowa, i pożegnała.

Pan Symforyan spodziewał się, że go ułagodzić i zawrócić będzie się starała, omylił się na ten raz – zawsze grzeczna, w tej chwili była tak oburzoną, że go nie wstrzymywała wcale.

Wyszedł więc w wielkiej pasyi, tak że w ganku spotkawszy się z Sochaczewskim, który nie wiedząc o niczem, przyjaźnie go powitał, rękę mu cofnął i zawołał:

– Wszyscyście mi tu wrogi... Nie zbliżaj się, waćpan, do mnie. Maleńki ja sobie jestem, to prawda, a jednak wy mnie popamiętacie!!

To mówiąc, krzyknął na konie, rzucił się na bryczkę i odjechał.

Sochaczewski osłupiał i nie rychło opamiętawszy się, pobiegł do pokojów rozpytać, co się stało, bo się zląkł.

Zastał panią Pstrokońską chodzącą żywo po saloniku, zarumienioną z gniewu.

– Moja dobrodziejko – zawołał z progu – spotkałem tego trutnia wychodzącego stąd. Czy oszalał, czy co? Uchowaj Boże, co przykrego pani mojej powiedział, to go na miazgę spłaszczę...

– Daj mu pokój – uśmiechając się, odpowiedziała gospodyni, może ja mu chyba nieprzyjemną prawdę musiałam powiedzieć i to go tak rozgniewało... Bóg z nim.

– Ale o cóż poszło?

– Ujęłam się za Żymińskiego – tego, którego on niewart rzemyka... bo się go zaprzysięga prześladować i mści się za to, że dzierżawę po nim wziął... Człowiek mi się podoba i kłamać nie umiem, wzięłam więc jego stronę.

Sochaczewski ochłonął...

Weszła pani Wychlińska z Leokadyą, bo obie będąc w przyległym pokoju, całą rozmowę słyszały, a choć ich sprawa ta obcego człowieka nie mogła wiele obchodzić, znać z powodu, że dotknięto pani Pstrokońskiej, bardzo były pomieszane. Wychlińska ręce łamała, Leokadya miała łzy w oczach.

Widząc to, pani Benigna starała się uspokoić obie uściskiem serdecznym.

– Jest to szaławiła – odezwała się – znany całemu sąsiedztwu, który się wykrzyczy i – koniec na tym...

– Już to, pani a dobrodziejko moja – wtrącił Sochaczewski – pomimo powagi jej zdania, pozwoliłbym sobie zaprzeczyć, żeby tego Górnickiego lekceważyć można. Niewygodny to człek, gdy się na kogo u weźmie.

– A! Mój Boże – przerwała Wychlińska – po cóż mu było tę koniecznie sobie wybierać dzierżawę i takiego na wstępie robić nieprzyjaciela...

(cdn.)

r e k l a m a

r e k l a m a

r e k l a m a

Partner serwisu

r e k l a m a

Użytkowniku zadecyduj o wyrażeniu zgody!

Skrollując treść naszego Serwisu, zamykając okno tego komunikatu (X), klikając na elementy strony poza tym komunikatem bez zmian ustawień w zakresie prywatności, zgadzasz się na przetwarzanie danych osobowych przez Polskie Wydawnictwo Rolnicze Sp. z o.o. (dalej PWR/my) i Zaufanych Partnerów do celów marketingowych, w szczególności na potrzeby wyświetlania reklam dopasowanych do Twoich zainteresowań i preferencji w serwisach PWR i w Internecie. Pamiętaj, że wyrażenie zgody jest dobrowolne a wyrażoną zgodę możesz w każdej chwili cofnąć.
Dowiedz się więcej lub zdecyduj o zgodzie.

Nasz cel to dostarczanie interesujących Ciebie treści, również przez dopasowane do Twoich zainteresowań reklamy. Twoja zgoda na wykorzystanie plików cookies i podobnych technologii w Twojej przeglądarce umożliwi nam dostosowanie przekazu do Twoich preferencji. Pozwoli ograniczyć ilość prezentowanych reklam Brak zmian ustawień przeglądarki jest Twoją zgodą na zapis plików cookies i podobnych technologii w Twoim urządzeniu końcowym i wykorzystanie zapisanych w nich informacji. Ustawienia przeglądarki w zakresie cookies możesz zawsze zmienić
(szczegóły w Polityce Prywatności).

Drogi Użytkowniku!

Przez dalsze Aktywne korzystanie z Serwisu, bez zmian ustawień przeglądarki, oznacza, że zgodziłeś się na przechowywanie w Twojej przeglądarce plików cookies i na przetwarzanie gromadzonych dzięki nim danych osobowych przez Polskie Wydawnictwo Rolnicze Sp. z o.o. i naszych Zaufanych Partnerów. Dowiedz się więcej lub wycofaj zgody