Nasza strona zapisuje niewielkie pliki tekstowe, nazywane ciasteczkami (ang. cookies) na Twoim urządzeniu w celu lepszego dostosowania treści oraz dla celów statystycznych. Możesz wyłączyć możliwość ich zapisu, zmieniając ustawienia Twojej przeglądarki. Korzystanie z naszej strony bez zmiany ustawień oznacza zgodę na przechowywanie cookies w Twoim urządzeniu. Więcej informacji o plikach cookies.

Zgadzam się

r e k l a m a

Partner serwisu

Choroby pasożytnicze bydła

Hodowla Zwierząt Bydło mięsne
Data publikacji 17.01.2018r.

O tym jak negatywny wpływ mają choroby pasożytnicze, nie trzeba nikogo przekonywać. Zwierzęta zarażone cechują się gorszymi przyrostami oraz osłabioną odpornością. Dorosłe osobniki z reguły dobrze radzą sobie z inwazją pasożytów i mogą bez wyraźnych objawów być „siejącymi” nosicielami. Takie osobniki zagrażają zdrowiu, a nawet życiu młodych zwierząt, które mogą nie podołać inwazji. Organizm zwierzęcia, zmęczony walką z pasożytami, jest bardziej podatny na wystąpienie innych schorzeń.

Pasożyty wewnętrzne

W naszym kraju najczęstszymi pasożytami wewnętrznymi bydła są kokcydia, nicienie, tasiemce oraz motylice. Kokcydioza groźna jest szczególnie dla cieląt, u których wywołuje biegunki oraz może być przyczyną wtórnych zakażeń bakteryjnych i wirusowych układu pokarmowego. Wątroba drążona przez larwy motylicy wątrobowej, pracuje mniej wydajnie lub dochodzi do miejscowych stanów zapalnych. Dodatkowo, niektóre choroby pasożytnicze dyskwalifikują tusze do przerobu na produkty spożywcze. Dzieje się tak w przypadku, gdy tkanki mięśniowe porażone są np. wągrzycą.

r e k l a m a



Najczęstsze pasożyty zewnętrzne

Tym razem chcieliśmy więcej uwagi poświęcić dwóm zbliżonym w objawach chorobom wywoływanym przez inwazję pasożytów zewnętrznych, a mianowicie, wszawicy i wszołowicy. Wszawicę wywołują wszy natomiast wszołowicę wszoły. Objawami występowania tych chorób są: świąd, ocieranie się o przedmioty, lizanie skóry, wyłysienia, przy ciężkich inwazjach anemia, zmniejszone przyrosty ciała u młodzieży, zmniejszona produkcja mleka u krów. Inwazja wszy i wszołów bardzo rzadko jest przyczyną śmierci zwierząt.




Jak rozpoznać wesz bydlęcą?

Wesz bydlęca, osiąga długość ok. 2 mm (samce) i 3 mm (samice). Głowa i tułów są barwy czerwono-żółtej, odwłok żółtoszary. Samice wszy przyklejają składane jaja (tzw. gnidy) do włosów. Po 8–10 dniach z jaj tych wykluwają się larwy. Larwy ssą krew żywiciela i po 2–3 tygodniach osiągają dojrzałość płciową. Każda samica składa przeciętnie 5–14 jaj dziennie. Po ukończeniu składania jaj samice szybko giną. Wszy na żywicielu żyją około 2 miesięcy, a poza nim – do 2 tygodni. Na czoło objawów klinicznych wysuwa się silny świąd niepokojący zwierzęta, zmuszający je do drapania i czochrania się. Staje się to powodem zadrapań, zranień oraz wyraźnego rogowacenia i złuszczania się naskórka. W odróżnieniu jednak od świerzbu, brak jest na ogół strupów. Toksyczne właściwości ma też ślina i kał wszy.

Wszoły - drażnią skórę i niepokoją zwierzęta

Wszoły to małe, bezskrzydłe owady, samce osiągają 1,2 mm długości, a samice 1,4 mm. Wszoły żyją na skórze bydła i odżywiają się złuszczonym naskórkiem, wydzielinami gruczołów skórnych oraz włosami, a przy zranieniach skóry pobierają również jako pokarm krew żywiciela. Chorobotwórcze działanie wszołów polega przede wszystkim na ciągłym dokuczliwym drażnieniu i niepokoju zwierząt, co odbija się niekorzystnie na produkcji mleka, przyrostach masy ciała i ogólnej kondycji zwierząt. Zranienia skóry, częste ze względu na ciągłe drapanie się zaatakowanych przez wszoły zwierząt, otwierać mogą wrota infekcjom bakteryjnym oraz powodować rozległe wyłysienia. Wszoły usadawiają się zazwyczaj na szyi, głowie i u nasady ogona. U zwierząt obserwuje się silny świąd, łuszczenie się naskórka i wypadanie włosów. Przy silnych inwazjach zwierzęta tracą łaknienie i chudną.

Artykuł podzielony na strony, czytasz 1 z 2 stron.

r e k l a m a

r e k l a m a

Partner serwisu

r e k l a m a