Jesienna ozdoba ogrodu i różnice z krokusem
Zimowit, jak sama nazwa wskazuje, swymi pięknymi kwiatami wita zimę. To roślina cebulowa, która ma zielone, szerokie liście o długości 25 cm. Pojawiają się wiosną, a latem żółkną i zamierają. Na jesieni pojawiają się lejkowate kwiaty wyrastające wprost z ziemi, które kwitną od września do października. W zależności od odmiany mogą mieć od 5 do 25 cm wysokości. Mogą być w odcieniach fioletu, różu, purpury, rzadziej białe – pojedyncze lub pełne. W zależności od wielkości bulwy liczba liści może dochodzić do 8, zaś z jednej bulwy otrzymamy od kilku do kilkunastu kwiatów.
Ponieważ kwitnienie zimowitów zbiega się w czasie z kwitnieniem jesiennych krokusów, bardzo często są mylone. Można je jednak odróżnić, gdy dobrze się przyjrzymy. Otóż kwiat krokusa jest mały i ma trzy pręciki, natomiast kwiat zimowita jest większy i ma 6 pręcików.
Bogactwo gatunków i najpiękniejsze odmiany
Zimowitów jest około 65 gatunków, ale najpopularniejszym gatunkiem jest zimowit jesienny. W uprawie są także: zimowit bizantyjski o kwiatach do 20 cm i bulwach większych od jesiennego, a także zimowit powabny o kwiatach sięgających 25 cm, z którego bulwy może wyrastać do 10 kwiatów. Zimowit pstry tworzy szerokie, lejkowate, czerwono-fioletowe kwiaty w kratkę. Zimowit mieszańcowy nie rozmnaża się tak intensywnie, jak wymienione wyżej gatunki i nie jest, w przeciwieństwie do poprzedników, długowieczny, ale może się pochwalić gęstymi, pełnymi kwiatami. Wśród odmian zimowita jesiennego na uwagę zasługują: Album o białych kwiatach, Alboplenum o białych, pełnych kwiatach, Lilac Wonder kwitnący na liliowo-fioletowo, Plenum o pełnych, fioletowo-różowych kwiatach. Rubrum o kwiatach purpurowych, Waterlily o kwiatach pełnych w kolorze jasnofioletowym oraz Violet Queen kwitnąca na różowo z odcieniem fioletu.
Sadzenie, pielęgnacja i ważne środki ostrożności
Cebule zimowitów należy sadzić w miejscach słonecznych albo lekko zacienionych, na glebach przepuszczalnych, lecz lekko wilgotnych, żyznych. Przeznacza się dla nich miejsca na ogródku skalnym, trawniku oraz rabatach bylinowych. Cebule sadzimy do końca sierpnia, by zdążyły się zakorzenić przed jesiennym kwitnieniem, w rozstawie około 15 cm, na głębokość 12–15 cm. Rośliny są długowieczne i w jednym miejscu rosną przez kilka lat – nie lubią częstego przesadzania. Po kilkuletnim rośnięciu w jednym miejscu się zagęszczają, bo rokrocznie przybywa cebulek przybyszowych, i wtedy należy je rozsadzić i przenieść w inne miejsce. Wykopujemy je w połowie czerwca, gdy zaschną liście, bo wówczas zapadają w stan spoczynku. Czyścimy i do sierpnia przechowujemy w miejscu suchym i przewiewnym o temperaturze około 20°C. Warto wiedzieć, że wszystkie części zimowitów zawierają trujący alkaloid – kolchicynę.
Małgorzata Wyrzykowska
fot. M. Wyrzykowska
