Grusze azjatyckie
Grusze azjatyckie zwane również japońskimi, chińskimi lub wschodnimi, różnią się od naszych tradycyjnych gruszek głównie wyglądem i kształtem owoców, które bardziej przypominają jabłka aniżeli tradycyjne gruszki, o żółtozielonej bądź brązowej skórce. Drzewa azjatyckich odmian wchodzą w okres owocowania podobnie jak nasze w drugim – trzecim roku po posadzeniu. Tworzą luźną, rozłożystą koronę o wiotkich często cienkich, lekko błyszczących pędach. Drzewo osiąga wysokość 3,5 do 4,5 m. Kwiaty pojawiają się bardzo obficie w maju tworząc niezwykle dekoracyjny element, są pięciopłatkowe, śnieżnobiałe, miododajne. Są obcopylne, czyli do dobrego plonowania wymagają zapylenia krzyżowego, co wiąże się z zapewnieniem pyłku innej odmiany. Dlatego polecane jest, by na jednej kwaterze uprawiać co najmniej dwie odmiany. Można uprawiać np. odmianę Hosui, Chojuro czy Shinsheiki, dla których zapylaczem może być nasza Konferencja.
Dodatkowym atutem Konferencji jest podobny termin kwitnienia i wysoka odporność na parcha gruszy, dzięki czemu można zmniejszyć ilość zabiegów ochrony roślin. Chociaż grusze azjatyckie można zaliczyć do odpornych na choroby, jednak niektóre odmiany są podatne na zarazę ogniową. Niewątpliwą zaletą jest ich odporność na parcha, a np. Early Shu jest bardzo podatna na rdzę gruszy. Przy wyborze materiału nasadzeniowego warto zwrócić uwagę na zastosowane podkładki, czyli na jakich drzewkach zostały zaszczepione. Jedne szczepione są na gruszy pospolitej, inne piaskowej a inne na brzozolistnej. Na podstawie badań stwierdzono, że odmiany Chojuro, Hosui i Shinsheiki najlepiej szczepić na gruszy kaukaskiej, bo wówczas te odmiany szybko wchodzą w okres owocowania i bardzo wysoko plonują.
Jakie stanowiska pod uprawę gruszy?
Najlepsze są nasłonecznione stanowiska i cieplejsze rejony uprawy, mniej narażone na mrozy i przymrozki wiosenne. Gleba powinna być żyzna, głęboko uprawiona, bogata w próchnicę i przepuszczalna, z wodami gruntowymi na poziomie wynoszącym ok. 2 m. Nie należy sadzić drzewek (jeśli to możliwe) po jabłoniach i gruszach.
Są dwa polecane terminy sadzenia – wiosna i jesień, lecz jesień wydaje się być korzystniejsza z uwagi na większy wybór odmian, lepszą jakość drzewek oraz łatwe ich przyjmowanie po posadzeniu. Drzewka po posadzeniu można zabezpieczyć usypując kopczyk z ziemi chroniąc tym miejsce szczepienia. W przypadku srogiej zimy można owinąć drzewka papierem falistym lub słomą. Na przedwiośniu (niezależnie od pory sadzenia) drzewko przycinamy na wysokości ok. 80 cm sprawdzając czy poniżej planowanego przycięcia znajduje się 5–6 pąków potrzebnych do uformowania korony. Zależnie od tego, miejsce skrócenia należy podwyższyć lub obniżyć.
Jakie odmiany grusz do uprawy w Polsce?
Do uprawy w Polsce sprawdzą się odmiany wczesne i średnio wczesne, ponieważ owoce odmian późnych mogą nie zdążyć osiągnąć odpowiedniego smaku. Biorąc pod uwagę wymagania cieplne i termin kwitnienia minimalizujący uszkodzenia mrozowe spowodowane występującymi wiosennymi przymrozkami warte uwagi są odmiany w kolejności dojrzewania, czyli Shinsui, Kosui, Shinseiki, Hosui, Nijsseiki i Chorujo. Pod koniec sierpnia dojrzewa Shinsui, odmiana rodzi owoce małe do średnich, pokryte złotobrązową skórką, pod którą ukryty jest bardzo smaczny miąższ o wysokiej zawartości kwasów i cukrów. Kosui dojrzewa w końcu sierpnia, rodzi średniej wielkości, lekko spłaszczone, owoce pokryte złotożółtą bądź jasnobrązową, częściowo ordzewioną skórką. Miąższ bardzo smaczny, bardzo słodki i bardzo soczysty, o niskiej zawartości kwasów. Shinseiki dojrzewa w końcu sierpnia, rodzi średniej wielkości owoce, kuliste, spłaszczone o żółtozielonej, gładkiej skórce, która kryje bardzo smaczny, soczysty, kruchy, średnio słodki miąższ.
Hosui jest odmianą średnio wczesną, ale mniej żywotną od pozostałych z uwagi na podatność na choroby i wrażliwość na mróz. Rodzi owoce średniej wielkości lub duże, kuliste o złotobrązowej skórce z białymi przetchlinkami. Owoce zawierają duże ilości cukrów, mało kwasów, są soczyste, drobnoziarniste i bardzo smaczne. Nijisseiki jest odmianą średnio wczesną, najbardziej cenioną w świecie grusz azjatyckich. Rodzi średniej wielkości kuliste owoce o żółtozielonej skórce. Miąższ prawie nie zawiera komórek kamiennych, jest kruchy, bardzo soczysty, bardzo smaczny. Chojuro – odmiana o średniej porze dojrzewania, bardzo plenna. Rodzi kuliste, spłaszczone, duże lub średniej wielkości owoce, pokryte brązową twardą skórką. Miąższ charakteryzuje się wysoką zawartością cukrów i niską kwasów, jest średnio smaczny.
Wszystkie odmiany bardzo obficie owocują, dlatego polecane jest przerzedzanie zawiązków, by owoce nie ulegały drobnieniu.
Małgorzata Wyrzykowska
