Nasza strona zapisuje niewielkie pliki tekstowe, nazywane ciasteczkami (ang. cookies) na Twoim urządzeniu w celu lepszego dostosowania treści oraz dla celów statystycznych. Możesz wyłączyć możliwość ich zapisu, zmieniając ustawienia Twojej przeglądarki. Korzystanie z naszej strony bez zmiany ustawień oznacza zgodę na przechowywanie cookies w Twoim urządzeniu. Więcej informacji o plikach cookies.

Zgadzam się

r e k l a m a

Partner serwisu

Poznajemy choroby – alternarioza ziemniaka

Uprawa Choroby
Data publikacji 06.06.2018r.

Szkodliwość alternariozy jest na razie w Polsce mniejsza niż zarazy i dlatego zagrożenie to bywa bagatelizowane. Niestety, zagrożenie ziemniaków alternariozą wzrasta. Trudnością w zwalczaniu choroby jest, że powodują ją dwa grzyby – grzyb Alternaria alternata i grzyb Alternaria solani, a fungicydy na alternariozę w większości zwalczają dobrze tylko jednego sprawcę.

Warunkiem gwałtownego rozwoju zarazy ziemniaka jest deszczowa pogoda i utrzymująca się wysoka wilgotność, przy umiarkowanych temperaturach powietrza. Jeżeli w przebiegu pogody występują naprzemiennie opady deszczu i susze do głosu dochodzi alternarioza. Cechą charakterystyczną sprawców alternariozy jest ich zdolność do atakowania głównie roślin osłabionych, będących w stresie lub starzejących się. Największe nasilenie choroby obserwuje się w Polsce zwykle w drugiej i trzeciej dekadzie czerwca.

r e k l a m a

Brunatna plamistość liści

Zależnie od sprawcy alternariozy choroba może przybierać postać brunatnej plamistości liści (grzyb Alternaria solani) lub suchej plamistości liści (grzyb Alternaria alternata). Rozwojowi grzybów alternariozy sprzyja ciepła i umiarkowanie wilgotna pogoda, w której okresy suszy przeplatane są niezbyt dużymi, ale często padającymi deszczami. Sprzyjają jej również obfite i długo utrzymujące się rosy, uprawa ziemniaków na glebach lekkich okresowo za suchych i ubogich w składniki pokarmowe.

Grzyby Altenaria solani wywołujące brunatną plamistość liści pojawiają się w okresie kwitnienia i są obecne w ziemniakach do końca wegetacji. Pierwsze objawy choroby na liściach roślin ziemniaka występują w okresie kwitnienia, a przy szczególnie korzystnych warunkach do rozwoju wcześniej. Na liściach tworzą się nieregularnie rozmieszczone, drobne (2 do 5 mm) nekrozy barwy ciemniejszej od nekroz wywołanych rozwojem suchej plamistości.



  • Objawy brunatnej plamistości liści wywoływane przez grzyb Alternaria solani pojawiają się dopiero w okresie kwitnienia i objawiają się drobnymi wielkości 2 do 5 mm, ciemnymi, nekrotycznym plamami nierównomiernie rozłożonymi. Te objawy mogą być mylone z plamistościami powodowanymi niedoborem manganu, infekcjami wirusowymi i zarazą ziemniaka

Charakterystyczne dla suchej plamistości koncentryczne strefowanie nie występuje na nekrozach brunatnej plamistości lub jest nieznaczne i tylko na pojedynczych nekrozach. Przy dużym nasileniu choroby brzegi liścia mogą zwijać się do środka. Pierwsze objawy występują na liściach już w okresie kwitnienia roślin, a nawet trochę wcześniej. Powierzchnia nekroz powiększa się bardzo wolno, częściej jest to efektem zlewania się sąsiednich nekroz.

Źródłem infekcji sprawcy brunatnej plamistości liści są porażone sadzeniaki, resztki pożniwne i sąsiednie uprawy. Optymalną dla rozwoju Alternaria solani temperaturą powietrza jest przedział, optymalna to 24–26°C, ale rozwija się już przy temp. powyżej 18°C. Obok optymalnej temperatury grzyb potrzebuje wilgotności względnej powietrza poniżej 80%. Czynnikiem sprzyjającym chorobie jest osłabienie roślin, tj. np. ich niedożywienie, porażenie wirusami, mniejsze ilości opadów i ich nierównomierny rozkład.

Sucha plamistość liści

Grzyby Alternaria alternata powodujące suchą plamistość liści ziemniaka występują na początku wegetacji i sprzyjają im stresowe warunki dla ziemniaków, jak susza. Pierwsze objawy choroby występują na roślinach osłabionych w wyniku suszy lub spowodowanych niedoborem makro- lub mikroskładników. Najpierw na starszych liściach dolnego piętra rośliny pojawiają się początkowo drobne, ciemnobrunatne do czarnych, suche plamki nieregularnie rozrzucone na blaszce liściowej, o kształcie owalnym lub kanciastym. W miarę postępu choroby, plamy stają się większe (osiągają średnicę od 5 do 15 mm i więcej) i przenoszą się na liście do wyższych pięter rośliny. Przy silnym rozwoju choroby plamy zlewają się ze sobą. Tkanka w miejscu nekrozy jest sucha i łamliwa. Objaw charakterystyczny – koncentryczne strefowanie (podobne do tarczy strzelniczej lub słoi na pniu ściętego drzewa). Nekrozy otoczone są żółtawą otoczką – wywołaną działaniem kwasu alternariowego.



  • Objawy suchej plamistości liści ziemniaka wywoływane przez grzyb Alternaria alternata pojawiają się na początku wegetacji i są najpierw widoczne na liściach starszych. Są to brunatno-brązowe plamy z charakterystycznymi pierścieniami. Wielkość plam (5–15 mm) jest uzależniona od odmiany

Źródłem infekcji sprawcy suchej plamistości liści są porażone sadzeniaki, resztki pożniwne i sąsiednie uprawy. Podobnie jak brunatna plamistość liści również sucha plamistość liści rozwija się w temp. powyżej 18°C. Optymalna temperatura rozwoju Alternaria alternata jest jednak nieco wyższa i mieści się w przedziale 26–28°C. Grzyb potrzebuje do rozwoju wilgotności względnej powietrza powyżej 80% i większej ilości opadów przerywanych okresami suszy. Również rozwojowi tego grzyba sprzyja osłabienie roślin, tj. np. ich niedożywienie, porażenie wirusami, mniejsze ilości opadów i ich nierównomierny rozkład.

Artykuł podzielony na strony, czytasz 1 z 2 stron.

r e k l a m a

r e k l a m a

Partner serwisu

r e k l a m a