Jakie są zalety i wady gleby piaszczystej?
Gleba piaszczysta – zaletą są szybkie nagrzewanie, łatwe wchłanianie wody do pełnego nasycenia oraz możliwość przeprowadzenia zabiegów agrotechnicznych w każdych warunkach pogodowych. Jednak ten rodzaj gleby ma także wady: szybko się schładza, ma niską pojemność wodną, dostarczony obornik szybko się rozkłada, a nawozy mineralne ulegają wymywaniu, uprawiane rośliny wymagają podlewania.
Jak poprawić właściwości gleby piaszczystej?
Czy da się poprawić jej właściwości? Tak, stosując obornik bydlęcy lub od trzody chlewnej, rozłożonego obornika nie mieszać zbyt głęboko z glebą lub wręcz pozostawiać na powierzchni. Nawozy mineralne stosować często, ale zalecaną ilość dzielić na mniejsze dawki.
Gleba próchniczo-piaszczysta ciepła szybko i na długo
Gleba próchniczo-piaszczysta – jej zalety to łatwość w uprawie, szybkie i trwałe nagrzewanie, dobra chłonność nawozów mineralnych. Zaliczana jest do najlepszych gleb pod uprawę roślin. Ma też wady. Podczas suszy gleba jest wywiewana, szczególnie części ilaste, a jej powierzchnia szybko ulega wysuszeniu. Jest jednak rada, by zmniejszyć skutki uboczne – podobnie jak w przypadku gleby piaszczystej, stosować torf lub obornik, pozostawiając go na powierzchni jako okrywę. Nawozy mineralne wnosić w mniejszych dawkach, lecz często.
Jaki obornik poprawi glebę gliniasto-piaszczystą?
Gleba gliniasto-piaszczysta, czyli średnio zwięzła – to gleba, która nadaje się do uprawy prawie wszystkich roślin. Ma dobrą pojemność wodną, jak i możliwość podsiąkania kapilarnego, a wnoszone nawozy mineralne i obornik lepiej są wykorzystywane przez rośliny uprawne niż z gleb piaszczystych. Nagrzewa się trochę wolniej od gleby próchniczo-piaszczystej i nie utrzymuje wody opadowej zbyt długo. Jej właściwości można poprawić, stosując obornik bydlęcy lub koński oraz ściółkując powierzchnię, co ograniczy parowanie.
Gleba piaszczysto-gliniasta nie ma wad!
Gleba piaszczysto-gliniasta (średnio zwięzła) nadaje się do uprawy większości gatunków roślin. Cechują ją dobra pojemność wodna i możliwość podsiąkania kapilarnego, ma wystarczające przewietrzenie, a zastosowany obornik jest dobrze wykorzystany. Wad w zasadzie nie ma, jeśli jest zapewnione regularne zaopatrzenie w próchnicę. Podobnie jak w poprzednim przypadku, ważne jest ściółkowanie powierzchni chroniące przed utratą wilgoci oraz stosowanie obornika bydlęcego, jak i końskiego.
Kiedy gleba gliniasta jest najlepszą ze wszystkich?
Gleba gliniasta – bardzo dobre podsiąkanie i pojemność wodna, a stosowane nawozy mineralne wolniej ulegają wymywaniu do głębszych stref. Obornik jest bardzo dobrze wykorzystywany, przy dobrym zaopatrzeniu w próchnicę jest najlepszą glebą pod uprawę wszystkich roślin. Wady to słabe przewietrzanie i stosunkowo wolne nagrzewanie wiosną. Jej uprawa jest trudna i wymaga częstego spulchniania. Stosując ściółkowanie, możemy ograniczyć zaskorupianie powierzchni gleby po deszczu lub podlewaniu, dzięki czemu poprawie ulegnie napowietrzenie. Stosowanie nawozu wapniowego tlenkowego ma za zadanie ułatwić zdolność przewietrzania.
Gleba torfowa – bardzo dobra dla uprawy roślin lubiących torfowiska i wrzosowiska, z uwagi na wysoką chłonność wody. Stosowanie obornika jest tu zbyteczne, a nawozy mineralne nie są wymywane i pozostają w strefie korzeniowej roślin. Wadami są zazwyczaj kwaśny odczyn i słabe napowietrzenie. Warto stosować regulówkę (przerzucenie warstwy wierzchniej gleby na spód i odwrotnie) w celu lepszego napowietrzenia warstw głębszych, a w celu podniesienia odczynu pH stosować nawożenie wapniowe.
Małgorzata Wyrzykowska
