Nasza strona zapisuje niewielkie pliki tekstowe, nazywane ciasteczkami (ang. cookies) na Twoim urządzeniu w celu lepszego dostosowania treści oraz dla celów statystycznych. Możesz wyłączyć możliwość ich zapisu, zmieniając ustawienia Twojej przeglądarki. Korzystanie z naszej strony bez zmiany ustawień oznacza zgodę na przechowywanie cookies w Twoim urządzeniu. Więcej informacji o plikach cookies.

Zgadzam się

r e k l a m a

Partner serwisu

Poznajemy szkodniki rzepaku– chowacz brukwiaczek

Uprawa Szkodniki
Data publikacji 11.02.2018r.

Zdarza się, że chowacz brukwiaczek nie stanowi zagrożenia i ochronę insektycydową rzepaku trzeba skupić na chowaczu czterozębnym i słodyszku rzepakowym. Wiosna zbliża się i tak czy inaczej trzeba być przygotowanym na każdy wariant i przygotowanym właśnie na chowacza brukwiaczka, który wybudza się i rusza na rzepak jako jego pierwszy wiosenny szkodnik.

W ostatnich artykułach pisaliśmy o sposobach monitorowania nalotów szkodników i o ich progach szkodliwości. Dziś w oparciu o dostępne opisy naukowców w z Instytutu Ochrony Roślin – PIB w Poznaniu, przypomnimy cechy rozpoznawcze, biologię rozwoju i szkodliwość chowacza brukwiaczka.

r e k l a m a



Cechy rozpoznawcze

Chrząszcz chowacza brukwiaczka osiąga długość od 3,2 do 4 mm. Jest szarawo zabarwiony z powodu szarych łusek włosowych, a głowa wydłużona jest w cienki, do dołu wygięty ryjek.

Proszę nie sugerować się cienkim wygiętym do dołu ryjkiem, jako cechą rozpoznawczą konkretnie tego chowacza, bo wszystkie chowacze tak mają. Cechą odróżniającą brukwiaczka od chowacza czterozębnego jest, że ten drugi jest nieco mniejszy i na górnej stronie między pokrywami skrzydeł przy przedpleczu (za tarczą szyjną) ma jasną plamkę.

Larwa brukwiaczka osiąga 7 mm długości, nie ma odnóży i jest biało-żółta, zakrzywiona do wewnątrz. Głowa młodych larw jest początkowo czarna, z czasem zmieniająca barwę na żółtobrązową, ma charakterystyczną szczecinę w górnej części.
Chowacz brukwiaczek

Rusza po ociepleniu gleby

Chrząszcze chowacza brukwiaczka zimują w glebie na polach po roślinach krzyżowych. Nalot na plantacje rzepaku następuje wiosną, gdy temperatura gleby wynosi 5–7°C, a temperatura otoczenia osiągnie 10–12°C. Naloty chowacza brukwiaczka mogą przeciągać się w czasie i już wkrótce po wykonaniu zabiegu (szczególnie przy ciepłej pogodzie) należy wznowić kontrolę liczebności chrząszczy w celu ustalenia potrzeby drugiego zabiegu.

Po dokonaniu żeru uzupełniającego samica chowacza brukwiaczka składa jaja w pędy, głównie poniżej ich wierzchołków. Jaja składane są do otworów wygryzionych w młodych częściach łodyg, najczęściej około 1 cm poniżej wierzchołka pędu.

Po upływie 11–20 dni wylęgają się larwy, które żerują wewnątrz pędów roślin. Larwy żerują gromadnie do osiągnięcia przez rzepak dojrzałości, co objawia się zahamowaniem wzrostu rośliny, a następnie wyginaniem i pękaniem łodyg. Rozwój larw trwa ok. 40 dni, po czym przepoczwarczają się one w glebie na głębokości od 2 do 8 cm, a pojawiające się po 14 do 20 dniach chrząszcze (w czerwcu i lipcu) zimują tam do wczesnej wiosny.

Przypominamy, że naloty chowacza brukwiaczka na rzepak ozimy powinniśmy obserwować najlepiej już od końca lutego i przez cały marzec. Przypada to na fazę rozwoju rzepaku BBCH 20–29.



  • Łodygi rzepaku pękają niekiedy po wiosennych przymrozkach a te w postaci blizn i rynien często skrzywionych w literę „S” potwierdzają miejsce nakłuć dokonanych przez chowacza brukwiaczka

Artykuł podzielony na strony, czytasz 1 z 2 stron.

r e k l a m a

r e k l a m a

Partner serwisu

r e k l a m a