Jesień po zbiorach, a także okres przed założeniem kolejnych upraw, to czas, w którym wielu rolników wykonuje zarówno wapnowanie, jak i nawożenie obornikiem. Oba zabiegi poprawiają żyzność gleby, ale ich niewłaściwe połączenie może prowadzić do strat cennych składników pokarmowych.
Jak efektywnie stosować nawozy naturalne?
Obornik jest jednym z najcenniejszych nawozów naturalnych, ponieważ dostarcza glebie materii organicznej i składników pokarmowych oraz poprawia jej strukturę. Po jego rozrzuceniu należy możliwie szybko wymieszać go z glebą, co ogranicza straty azotu oraz wspomaga proces rozkładu.
Wykonując zabieg, należy unikać sytuacji, w których ciężki sprzęt powoduje nadmierne ugniatanie gleby. Nieprawidłowe przykrycie obornika również może negatywnie wpłynąć na przebieg jego rozkładu, ograniczając dostęp powietrza i sprzyjając niekorzystnym procesom zachodzącym w masie organicznej.
Regulacja odczynu podłoża – kluczowe wymagania roślin
Wapnowanie jest podstawowym zabiegiem służącym regulacji odczynu gleby. Decyzję o jego wykonaniu warto poprzedzić analizą gleby, ponieważ różne gatunki roślin mają odmienne wymagania dotyczące pH.
Przykładowe optymalne zakresy odczynu wynoszą:
- pszenica – pH 5,5–7,5,
- jęczmień jary – pH 6,5–7,5,
- kukurydza – pH 5,5–7,0,
- rzepak – pH 6,5–7,5,
- groch i bobik – pH 6,0–7,5.
Podniesienie odczynu gleby jest procesem stopniowym, dlatego efekty wapnowania widoczne są dopiero po pewnym czasie.
Harmonogram prac na polu: właściwa kolejność działań
Za najbardziej korzystne uznaje się zastosowanie najpierw obornika, który następnie należy wymieszać z glebą. Dopiero w kolejnym etapie można wykonać wapnowanie, pamiętając, aby wapno zostało wymieszane płycej niż obornik.
Ile czasu musi upłynąć, aby uniknąć strat azotu?
Taka kolejność ogranicza ryzyko strat azotu w postaci ulatniającego się amoniaku. Jeżeli jednak z przyczyn organizacyjnych lub agrotechnicznych konieczne jest wcześniejsze zastosowanie wapna, należy je wymieszać z glebą przed wniesieniem nawozów naturalnych, takich jak obornik czy gnojowica.
Aby zminimalizować straty składników pokarmowych i zapewnić wysoką skuteczność obu zabiegów, zaleca się zachowanie około dwutygodniowego odstępu pomiędzy wapnowaniem a nawożeniem obornikiem. Pozwala to ograniczyć niekorzystne reakcje chemiczne zachodzące między wapnem a nawozem naturalnym oraz poprawia efektywność wykorzystania składników odżywczych przez rośliny.
Patrycja Bernat
