Największy problem był właśnie przy cielętach
W cielętniku i porodówce warunki do rozwoju much są bardzo dobre. Ściółka pozostaje tam przez dłuższy czas, do tego dochodzą mleko i pasza. Właśnie w tych miejscach gospodarstwo miało wcześniej największy problem.
Próbowano różnych metod. Stosowano preparaty chemiczne, opryskiwano i smarowano ściany, rozwieszano też duże ilości lepów. Było ich tak dużo, że cielęta potrafiły je zrywać. Dwa lata temu gospodarstwo rozpoczęło biologiczne ograniczanie much. – Kiedyś much było bardzo dużo. Tutaj nie bylibyśmy w stanie spokojnie rozmawiać, a w tej chwili stoimy w miejscu, gdzie mają idealne warunki do rozwoju, i much praktycznie nie widać – mówi Artur Cios.
Muchę ograniczają, zanim zacznie latać
Wcześniej działania były skierowane przede wszystkim przeciwko dorosłym muchom. Opryskiwano ściany, stosowano preparaty wabiące i zwalczające oraz lepy. W metodzie biologicznej muchy ograniczane są wcześniej – na etapie jaj, larw i poczwarek.
W Ekowarze na ściółce wykorzystywane są m.in. pożyteczne błonkówki i roztocza. Błonkówki pasożytują poczwarki much, natomiast roztocza ograniczają ich wcześniejsze stadia rozwojowe. Lepy nadal pozostają w budynkach, ale są już tylko uzupełnieniem całego systemu.
W porodówce potrzebny był dodatkowy organizm
Nie wszędzie można zastosować dokładnie ten sam schemat. W porodówce oprócz ściółki znajduje się również kanał z płynnym materiałem. Błonkówki działające na ściółce nie docierały do larw rozwijających się na powierzchni mokrego kożucha. Dlatego ochronę uzupełniono o muchówkę, której larwy zjadają larwy much rozwijające się właśnie w takim środowisku.
– Każde gospodarstwo ma trochę inną specyfikę, inaczej ułożone budynki i inny sposób chowu. Dlatego czasami musimy bardzo indywidualnie dopasować organizmy i terminy ich wprowadzania – wyjaśnia Agnieszka Rudnicka.
Mniej much również na hali udojowej
Organizmy pożyteczne nie są w Ekowarze wprowadzane bezpośrednio na hali udojowej. Mimo to po dwóch sezonach much jest mniej również tam. Ich rozwój ograniczany jest wcześniej, przede wszystkim w ściółce, cielętniku i porodówce, czyli w miejscach, w których powstają kolejne pokolenia.
Dzięki temu mniej dorosłych osobników przemieszcza się później po całym gospodarstwie. Ma to szczególne znaczenie właśnie na hali udojowej, gdzie możliwość stosowania środków chemicznych jest ograniczona i wymaga dużej ostrożności.
Justyna Dobrosz
